Er was eens een Acer netbook

Na een half jaartje kijken op de iPad die ik Goedele in mei cadeau gaf, ben ik meer dan overtuigd van de plaats die een vrijetijds-informatie-toestel – of hoe je zo’n ding moet noemen – kan innemen. De netbooks in de GSM-winkels steken al enige tijd mijn ogen uit, en in de plaats van een 2de iPad, besluit ik een Acer Aspire One D255 op de kop te tikken. Ik koop mijn schuldgevoel daarover alvast bij Vincent af met een bezoekje aan de McDonalds en een radio van Disney’s Cars; en dan haal ik bij de Van Den Borre om de hoek de credit card boven. Het is immers voor iedereen Kerstmis morgen

Uitpakken en opstarten

Ik heb in mijn leven al mijn aandeel aan nieuwe PC’s en laptops uitgepakt en geïnstalleerd. Alleen waren dat de afgelopen 10 jaar bijna exclusief Apple toestellen. Onnodig te zeggen dat een en ander dus wel een invloed heeft op de verwachtingen daarover. 15 minuten uitpakken en installeren is fun, een half uur wordt veel, en na drie kwartier wil ik echt wel iets kunnen beginnen “doen” met mijn nieuwe machine.
Android

Na ruim 10 jaar Apple exclusiviteit had ik natuurlijk een goed excuus nodig om zomaar een Windows gebaseerde netbook aan te kopen. Acer zorgde voor het perfecte schaamlapje met de dualboot optie op zijn Acer Aspire One D255 die niet alleen Windows 7, maar ook Android draait. Zou het sterk opkomende smartphone OS ook een goede basis vormen voor basis-gebruik van de, waarschijnlijk, lichtjes underpowered netbook? “Neen”, bleek algauw het volmondige antwoord.

De UI van Android is echt te “basic” voor de traditionele laptop vorm. Op een tablet zal het OS waarschijnlijk zijn verdienste nog hebben, net zoals op een smartphone, maar een netbook vraagt toch om iets meer complexiteit. Daarnaast blijkt dat Acer de netbook bundelde met een Android versie zonder Market, en dus zonder mogelijkheid om nieuwe apps te downloaden en te installeren. En ook de standaard meegeleverde apps, bvb geen Gmail access, laten te wensen over. Over naar de 2de bootoptie: Windows.

Windows 7 Starter

Het Acer model dat ik kocht kwam recht uit de toonzaal, en was dus al geïnstalleerd. Zoveel te gemakkelijk zou men zo denken. De confrontatie met een verse en ongetemde Windows 7 Starter – what’s in a name – installatie was echter een ontnuchtering. Na ruim 3 uur rondklikken was dit de balans: talloze pop-up’s met gevaarmeldingen bij elke aanpassing, installatie of internetconnectie die een programma probeerde te leggen; een hoop trailsoftware van bedenkelijke oorsprong die moest worden geactiveerd; 7 crashes met daaruit volgende geforceerde reboot; ruim 42 (!!) Windows updates downloaden en installeren. Het enige kleine succes na ruim 3 uur was de installatie van Google Chrome.

Ook de traditionele Windows-clichés zoals een overcomplexe interface, traagheid, weinig feedback tijdens bepaalde processen zoals het opstarten van een applicatie, regelmatige craches, … bleken 10 jaar nadat ik de laatste keer een Windows-toestel had aangeraakt nog steeds actueel.

Het was al snel duidelijk, er moest iets fundamenteels veranderen in mij prille relatie met de Acer, of hij zat dit weekend nog op de eerste vracht naar mijn schoonvader als extra Kerscadeau. Enter Jolicloud.

Jolicloud

RSS-gewijs volg ik al enkele maanden van op afstand de ontwikkeling van Jolicloud, een Franse poging om een netbook OS voor het internettijdperk te ontwikkelen op basis van Ubuntu. De enkele beta-versies die ooit op mijn MacBook zijn geraakt via Parallels bleken echter vrij ruw. In de zomer werd versie 1.0 van het Jolicloud OS aangekondigd. Hoog tijd om te kijken of het OS in tussentijd voldoende was geëvolueerd en de ondertussen ferm scheefgelopen relatie met mijn Acer alsnog kon redden. Ik neem het zekere voor het onzekere en kies voorlopig voor een installatie van Jolicloud naast de bestaande Windows / Android combinatie.

Opstarten en inloggen verloopt zeer vlot. Het OS reageert “snappy” en applicaties starten zeer snel op. Het Dashboard – homescreen in iOS-speak – bevat een mix van webbased apps en enkele locale Linux apps zoals Skype en OpenOffice. Er is een soort van permanente link met de “cloud” van Joli, waarbinnen ook een soort sociaal netwerkje van andere users toegankelijk is. De meerwaarde van die laatste is (nog) beperkt. De persoonlijke selectie van apps en settings kan via diezelfde cloud ook gesynct worden naar verschillende andere toestellen die aan dezelfde account gekoppeld zijn. En er is ook een webbased versie van je persoonlijke dashboard beschikbaar door op de Jolicloud site in te loggen met gelijk welke Google Chrome browser.

Het geheel voelt vrij consistent en volledig aan. De veel geciteerde integratie tussen web en desktop gaat niet zover als ik gehoopt had. Maar Jolicloud is een meer dan verdienstelijke poging om beiden in een OS te verenigen. Voor doorsnee zetel-surfen zoals Facebook, Twitter en een RSS-reader voldoent het OS perfect.

Het installeren van, en navigeren door, de applicaties heeft heel wat weg van Apples iOS dat ook iPhones en iPads hun interface geeft. En dat zowel op positieve manier, grote iconen vullen het scherm, als minder positieve, Jolicloud biedt net als Apple met zijn App Store een gateway aan waarlangs enkele applicatie moet worden geïnstalleerd. In tegenstelling tot de App Store is de selectie nog beperkt. Dat wordt voor een stuk opgevangen door het feit dat Jolicloud tegenwoordig Chromium, de basis van Google Chome, gebruikt als core-browser i.p.v. Firefox. De recent gelanceerde Web App Store van Google geeft zo immers vlot toegang tot een ruimere selectie aan webapplicaties die naadloos met de browser werken. Voor de volledigheid dient te worden gezegd dat het mogelijk is andere Linux software te installeren op de Ubuntu-onderlaag van Jolicloud. Maar er is, voor zover ik heb kunnen ontdekken, geen manier om deze zelf geïnstalleerde applicaties ook eenvoudig aan het homescreen toe te voegen. Als walled-garden-monopolie kan Steve Jobs hier nog iets van leren.

Hardware

Over de hardware zelf kan ik, gezien de prijs (ik betaalde 299 euro) niet echt ontevreden zijn. De “form factor” – ik was al een tijdje aan het hopen dat woord hier te kunnen gebruiken – van een netbook voldoet aan de verwachtingen. Battery life sucks. Keyboard voelt een beetje flimsy aan. En iemand moet mijn Apple-brein toch eens uitleggen waarom hardware een fysieke knop moet hebben om Wifi aan- en uit te schakelen.

Het enige echte probleem is dat het toestel nu en dan liever vast loopt dan, zoals gevraagd, in of uit sleep-mode te gaan. Aangezien ik dat probleem bij de 3 OS’en heb gehad, ga ik ervan uit dat het hardware-gerelateerd is.

Besluit

• Windows still sucks. Dus na 10 jaar Apple is er voorlopig nog geen reden om terug te keren.
• Android is voor smartphones en misschien tablets, zeker niet voor netbooks.
• De aankoop van een duurdere iPad als vrijetijds-informatie-toestel is voorlopig afgewenteld omdat de netbook ongeveer dezelfde rol kan vervullen.
• Jolicloud doet in die context wat het moet doen, vooral omdat het sterk op iOS lijkt, maar het is zeker geen “werk-OS”.